Storythai

Profile

@=A--I--M--E--E=@.. E-L-I-Z-A-B-E-T-H
.....ความรัก..... แม้ข้าพเจ้าพูดภาษาแปลกๆได้ เป็นภาษา มนุษย์ก็ดี เป็นภาษาทูตสวรรค์ก็ดี แต่ไม่มีความรัก ข้าพเจ้าก็เหมือนฉาบ ที่ส่งเสียงแม้ว่าข้าพเจ้าจะเผยพระวัจนะได้ และเข้าใจความล้ำลึกทั้งปวง และมีความรู้ ทั้งสิ้นและมีความเชื่อมากยิ่งที่สุดพอจะ ยกภูเขาไปได้ แต่ไม่มีความรัก ข้าพเจ้าก็ไม่มีค่าอะรัยเลย แม้ข้าพเจ้าจะสละของสารพัด หรืออยมเอาตัวเข้าไปเผาไฟเสีย แต่ไม่มีความรัก จะหาเป็นประโยชน์แก่ ข้าพเจ้าไม่.... ความรักนั้นคือการอดทนนานและกระทำคุนให้... ความรักอิจฉา... ไม่อวดตัว... ไม่หยิ่งผยอง... ไม่หยายคลาย ... ไม่คิดเห็นแก่ตนฝ่ายเดียว... ไม่ฉุนเฉียว ... ไม่ช่างจดจำความผิด... ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมรการกระทำผิด... แต่ชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ ... ความรักทนได้ทุกอย่างแม้ความผิดของคนอื่น... และเชื่อในส่วนดีของเขาเสมอ... และมีความหวังอยู่เสมอ... ความรักไม่มีวันสูญสิ้น แม้การเผยพระวัจนะก็จะเสื่อมไป แม้การพูดภาษาแปลกๆนั้น ก็จะมีเวลาเลิกกันแม้วิชาความรู้ก็จะเสื่อมสูญไป เพราะความรู้ของเรานั้นไม่สมบรูณ์ และการเผยพระวัจนะก็ไม่สมบรูณ์ แต่เมื่อความสมบรูณ์มาถึงแล้วความบกพร่องก็จะหายไป เมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็ก ข้าพเจ้าพูดอย่างเด็กคิดอย่างเด็ก ใคร่ครวญหาเหตูผลอย่างเด็ก แต่เมื่อข้าพเจ้าเป็นผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าก็เลิกอาการเด็กเสียเพราะว่าบัดนี้เราเห็นสลัวๆเหมือนดูในกระจก แต่เวลานั้นจะได้เห็นพระพักต์ชัดเจนเดี๋ยวนี้ความรู้ของข้าพเจ้าไม่สมบรูณ์ เวลานั้นข้าพเจ้ารู้แจ้ง เหมือนพระองค์ทรงรู้จักข้าพเจ้า ดังนั้นยังตั้งอยู่สามสิ่งคือ.. ความเชื่อ ความรัก ความหวังใจ แต่ความรักใหญ่ที่สุด